Gastblogger

Gastblog van Anne: Onvruchtbaar, toch zwanger. Leven met endometriose

Even voorstellen 

Voor wie mij niet kennen: ik ben Anne, 27 jaar en sinds 10 maanden mama van Manoa. Dat ik mama zou worden had ik nooit gedacht. Mij werd meerdere keren verteld dat ik na mijn operatie, aan beginstadium baarmoederhalskanker, en endometriose niet natuurlijk zwanger zou worden. Via de medische route zou het ook erg lastig worden en er werd mij aangedrongen mijn kinderwens in de kast te zetten. Blijven geloven in de kracht van mijn lichaam dat is wat ik deed! En dat heeft mij een wonder gebracht, Manoa. Ik ben nu dus mama, mama van Manoa! 

Melanie vroeg mij om een gastblog te schrijven over mijn ervaring met endometriose, super idee! Naar onze mening wordt er namelijk te weinig over gepraat. Maar waarom? Het is toch niet iets om je voor te schamen? Het overkomt je. Naar schatting heeft 1 op de 10 vrouwen zelfs endometriose. Ik deel daarom mijn ervaring met endometriose en zwanger worden. Ik zal eerst kort uitleggen wat het precies is, gevolgd door mijn verhaal. 

Endo wat? 

Endometriose is een chronische ziekte (Dr. Google) met een grote impact op je hormoonhuishouding en vruchtbaarheid. Deze ziekte wordt vaak niet serieus genomen. Hoewel het 1 op 10 van de vrouwen treft. Kort omschreven:

Normaalgesproken verlies je alleen bloed via de vagina maar bij endometriose komt het slijmvlies ook op plaatsen voor buiten de baarmoeder. Er ontstaan bloedingen in de buikholte die niet direct wegkunnen. Deze bloedingen kunnen zich gaan ophopen en zorgen voor verklevingen en pijnklachten. Tijdens een menstruatie kan je heel veel pijn hebben, hevig bloedverlies hebben, chronische buikpijn en daarnaast pijn bij het vrijen, pijn bij plassen en ontlasting en vermoeidheid kan een rol spelen. Misschien wel de grootste impact van endometriose is dat je heel lastig (natuurlijk) zwanger kunt worden. 

Hoe het ‘begon’

Ik heb altijd al heftige menstruaties gehad en ging op mijn 15e aan de pil in de hoop het wat meer onder controle te krijgen. Soms duurde mijn menstruatie 3 weken. Door aan de pil te gaan kon ik er in ieder geval meer regelmaat in krijgen. Tijdens de stopweken lag ik het liefst een week in bed met een kruik en pijnstillers om het een beetje dragelijk te maken. Meestal moest ik een super plus tampon gebruiken met nacht maandverband om voor 2 uurtjes niet doorgelekt te zijn. Voor mij was dit normaal en dacht gewoon dat ik een wat heftigere menstruatie had dan anderen. Hier heb ik dan ook jaren mee doorgelopen en min of meer geaccepteerd dat ik elke maand een week meer in bed doorbracht dan eruit. Als ik niet ongesteld was dan had ik eigenlijk altijd wel zeurende buikpijn. Pijn bij het vrijen, erg vermoeid, en vaak een blaasontsteking omdat het plassen pijn deed en ik alles samen kneep waardoor restjes urine achterbleven.

Onderzoek & diagnose 

Toen ik in 2018 onregelmatige bloedingen kreeg door de pil heen en mijn menstruatie de ene keer heel heftig was en de andere keer uitbleef besloot ik naar de huisarts te gaan. Ook was mijn afscheiding veranderd en had ik meer buikpijn dan normaal. De huisarts nam het erg serieus en deed voor de zekerheid eerst een SOA test en later een uitstrijkje. Vlak voor de kerstdagen kreeg ik te horen dat de uitslag van het uitstrijkje niet goed was en er onrustige cellen gevonden waren. Ik bleek PAP3B te hebben en er moest snel gehandeld worden. Ingreep na ingreep. Doorverwijzing na doorverwijzing. Wat heb ik een pijn gehad! 

PAP3B zijn afwijkende cellen die kunnen uitgroeien naar baarmoederhalskanker.

Tijdens het afnemen van weefsel, bloedonderzoek en inwendig onderzoek hadden ze eindelijk een verklaring gevonden. Even later kreeg ik bericht van de gynaecoloog; “Mevrouw we hebben helaas niet het nieuws waar u waarschijnlijk op hoopte, de beelden geven inderdaad aan dat u ook endometriose heeft.” Het zat op mijn eierstokken, eierleider en blaas. 

De kans dat u natuurlijk zwanger kunt worden is nihil.

Je kinderwens in de kast

Oké, dat was even slikken.. maar wat mij de grootste klap in het gezicht gaf was de mededeling dat de kans op natuurlijk zwanger worden nihil zou zijn voor mij en via medische route het ook niet makkelijk zou worden. Want ja, ik had een sterke kinderwens en deze zag ik nu helemaal instorten. 

Ze besloten mij te gaan opereren aan zowel het voorstadium baarmoederhalskanker als de endometriose. Ze zouden het verkleefde slijmvlies tijdens de operatie zo veel mogelijk proberen weg te halen in de hoop dat mijn klachten zouden verminderen. Ook de onrustige cellen zouden verwijderd worden. Echter door de operatie zou er ook littekenweefsel gaan ontstaan waardoor mijn vruchtbaarheid nog minder zou worden en er werd mij verteld dat ik mijn kinderwens beter in de kast kon zetten. En dan ben je 25, met een kinderwens en zo goed als onvruchtbaar verklaard.. dat was even incasseren. 

hoop- endometriose: Niet vruchtbaa toch zwanger. Gastblog op ByMelaniie.com

Blijven hopen 

Dit heeft dan ook wel even geduurd voordat het landde en ik sprak erover alsof het mij niets deed, vanbinnen ging ik kapot maar ik dacht als ik het niet toelaat dan is het niet zo en ik bleef hoop houden. De hoop dat ik een kindje in mijn buik zou kunnen dragen, zou voelen bewegen in mijn buik, kon laten groeien en gezond op de wereld zou kunnen zetten. 

Een jaar na de operatie leerde ik mijn huidige partner kennen en inmiddels had ik het allemaal wel aardig een plekje gegeven. Mijn vriend had geen actieve kinderwens en hij accepteerde mijn lijf voor wat het was, zo fijn want ik was heel bang dat ik geen interessante vrouw meer zou zijn zonder goed werkend voortplantingsorgaan. We woonde al snel samen en begonnen ons huis te verbouwen, waren druk met werk en ik volgde daarbij nog interne opleidingen. Natuurlijk wilde we ook onze vrienden blijven zien en uitgaan dus veel tijd samen gunde we elkaar niet. 

Surprise surprise 

Eind maart vierde we onze housewarming en mijn verjaardag met al onze vrienden en familie, het was top! We gingen tot de vroege uurtjes door en hadden dan ook aardig wat drankjes gedronken. Ik moest dat weekend ook ongesteld worden maar dit bleef uit, dit had ik wel eens vaker sinds de operatie maar dan kwam het uiteindelijk wel. Ik gaf de kater de schuld van mijn misselijkheid en de vermoeidheid zou vast komen van de drukke periode. 1 april, die datum vergeet ik nooit meer. Mijn moeder opperde voorzichtig een zwangerschapstest te doen nadat ik haar gevraagd had of zij ook wel eens een menstruatie had overgeslagen in een drukke periode. Ze zei van wel maar toch leek het haar verstandig een test te doen. Hoezo? Ik kan toch helemaal niet ‘zomaar’ zwanger worden?

1 April

1 april, geen grap, ik bleek zwanger.. ik? Ja ik! Wij. Er moesten nog 4 testen aan de pas komen en uiteindelijk toen er op een clearblue test 1-2 weken zwanger stond geloofden we het pas. Of eigenlijk ook weer niet want ik kon toch helemaal niet zomaar zwanger worden? Duizend vragen stegen ons naar het hoofd en eerlijk is eerlijk we waren best geschrokken. Mijn vriend misschien nog wel meer dan ik want ik voelde mij trots, sterk en vooral al heel erg moeder! Wauw wat een prachtig gevoel dat er in mijn buik zo’n klein wondertje zat. 

Mijn vriend had nog veel andere plannen voordat hij vader wilde worden en we hebben dan ook wat emotionele gesprekken gevoerd voordat we echt met volle teugen zeiden WIJ WORDEN OUDERS! 

De eerste paar weken raasde de hormonen door mijn lijf en alles wat met baby’s te maken had trok mijn aandacht. Toch was ik ook erg bang, bang om mijn wondertje te verliezen want ja dit was natuurlijk niet zonder enige risico’s na alles wat er in mijn lijf was gebeurt. Ik kreeg dan ook al snel een afspraak bij de verloskundige om een echo te laten maken. Oh wat waren wij zenuwachtig zeg.. en helemaal toen zij in eerste instantie helemaal niets kon zien. Ze besloot bloed af te nemen en te kijken of de hormonen in mijn bloed wel voldoende waren gestegen voor de termijn dat ik zwanger was. Ze gaf aan dat het wel vaker gebeurt in een vroeg stadium van een zwangerschap. We moesten over een paar weken terug komen voor een nieuwe echo.

Buitenbaarmoederlijk vermoedelijk 

De blijdschap maakte al snel ruimte voor zorgen. Ik zat met een goede vriend ergens te eten toen ik om 19:00 werd gebeld door de verloskundige, raar tijdstip dacht ik. Ze zei dat ik onmiddellijk naar het ziekenhuis moest komen omdat ze bang waren dat ik een buitenbaarmoederlijke zwangerschap zou hebben en ik kon mijn oren niet geloven. We zijn meteen gegaan en ik moest mij melden bij de verloskamers wat ik een gekke plek vond nu in dit termijn van mijn zwangerschap. Ik kreeg uitleg wat er zou gebeuren bij een buitenbaarmoederlijke zwangerschap en ik was zo bang.. zo bang om dit wondertje te verliezen. De kans hierop was groot volgens hen omdat dit bij endometriose vaker aan de hand is. Ik kreeg na de deprimerende uitleg een echo en verrek! Wat zien ze daar? Een zwart puntje. Het vruchtzakje! De arts kijkt mij aan en zegt ‘zo dit is absoluut niet buitenbaarmoederlijk je bent hartstikke zwanger’. De tranen vloeien rijkelijk bij allebei en wat zijn we trots. We krijgen de foto mee van ons wondertje, ook al was het nog maar een puntje ik hield ervan met heel mijn hart. 

Angst

Het eerste trimester vond ik vreselijk ik was zo bang om een miskraam te krijgen aangezien de kans hierop bij mij erg groot was. 3x raden waardoor.. juist de endometriose en het littekenweefsel door de operatie. Mijn lichaam zou zomaar kunnen reageren hierop en het willen afstoten omdat mijn buik geen veilige plek zou zijn. Elk krampje gaf mij weer reden om naar de wc te rennen om te kijken of ik niet zou bloeden. Wij waren dan ook ontzettend blij toen ons werd verteld dat we in de safe zone waren beland en alles er goed uitzag. 

Helaas dacht mijn lichaam daar anders over en ik heb een ontzettend zware zwangerschap gehad vol complicaties door onder andere de endometriose en het littekenweefsel.

Het is dan ook een wonder dat ik mijzelf mama kan noemen, mama van Manoa

Bedankt voor het lezen en voel je vooral vrij om over dit onderwerp te praten daar worden wij allemaal sterker van ♥︎

Benieuwd naar wat Anne nog te vertellen heeft? Volg haar via mamaplaats of Instagram onder de naam: mama.van.manoa. Ze vertelt meer over het medische circus en haar zware zwangerschap.

Heeft Anne je geïnspireerd om jouw verhaal te delen? Schrijf een gastblog voor ByMelaniie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.