Momlife

Het is “een miskraam”

Op sociale media lijkt alles zo volmaakt. Leuke vakantie, nieuwe outfit, weer eens gaan eten of weg met de vrienden. Maar daarachter schuilt soms ook een andere zijde, een kant die tussen onze vier muren blijft. Ik heb lang getwijfeld om dit te delen. Maar het hoort erbij en ik zou heel graag het doodzwijgen verbreken. 

één op de 10 vrouwen krijg in haar leven een miskraam – een spontane afbreking van de zwangerschap. Om ook meteen met de deur in huis te vallen. Harde cijfers!

Hallo, ik ben één van die vrouwen. Ik had namelijk de pech om drie miskramen te ervaren. Het was nog pril in de zwangerschap, maar het blijft een teleurstelling. Het gaat dan misschien nog niet om een mensje, een baby’tje maar het had een betekenis. Iets waar we naar uitkeken, vanaf dag één. Ons geluk kon niet op toen we te horen kregen dat we zwanger waren. Als je wat later hoort dat het helaas niet heeft mogen zijn. Dat het vruchtje niet meer groeit en het HCG level niet voldoende stijgt, dan breek je. Wat heb ik mis gedaan? Doe iets! Red mijn kind! Maar nee, dat gaat niet. Dat is ” de natuur”.

De keer erna, kijk je naar die stick met een bang hartje. Positief, OK, laten we afwachten. Bloedtest ook goed, maar toch… nog maar even afwachten. Ja? Kunnen we blij zijn? Nee, het loopt weer mis.
Geen enkele zwangerschap zal nog hetzelfde zijn. En ja, ik heb gedacht aan opgeven. Het werd ons precies niet gegund.

“Het is belangrijk dat we beseffen dat het gaat om het verlies van een kind, en dat we het verdriet daarover toelaten” – Manu Keirse (rouwverwerkingsspecialist)

Mijn vriend en ik hebben het geluk dat we elkaar vonden tijdens dat verwerkingsproces, dat is ook niet evident. Iedereen rouwt op zijn of haar manier, maar we waren elkaars schouder en konden er goed over praten. We konden er helaas niets aan veranderen en troosten ons met de gedachte dat het vruchtje niet sterk genoeg was voor deze harde wereld. Ja, want dat is het, HARD. Zeker als iemand jou vertelt, het is MAAR een miskraam, nog ZO VROEG in de zwangerschap, je bent nog ZO JONG. Want dat doen mensen, geloof mij. Dat kwetst, dat kwetst enorm en dat wil je dan zeker niet horen.

Het valt niet te vergelijken met het verlies van een huisdier of iemand die je graag ziet. Je hebt geen leuke herinneringen, aandenken of iemand om afscheid van te nemen. Je hebt enkel een gedachte, een beeld en een verlangen dat wordt stukgeslagen. Maar tóch doet het immens pijn.

Net zoals bij eender welk afscheid, mindert de pijn. Er komt roest op, het slijt. Maar af en toe komt het weer naar boven en denk je even terug naar wat had kunnen zijn. Het betert en het leven gaat weer verder.

“De zwaarte van het verlies wordt niet bepaald door het aantal weken dat de zwangerschap heeft geduurd, maar de betekenis die het kindje al had” – Manu Keirse (rouwverwerkingsspecialist)

AMEN TO THAT!
Velen weten niet van onze miskramen. Maar zien nu wel ons klein spook. Ik weet het wel en ik zal het nooit vergeten.
oie_transparent (1)

Heb je vragen hierover of wil je zelf eens je hart luchten? Laat dan zeker een reactie achter.

Een miskraam in jouw kennissenkring? Wees een troost, een luisterend oor, een schouder.
Erken de pijn, meer moet dat niet zijn.

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.