Momlife

Perfecte imperfectie

Negen maand geleden woog ik zo’n 14 kilo meer. Het was het einde van mijn zwangerschap. Tijdens die negen maand zag ik mijn buik groeien en mijn lichaam veranderen. Ik at wat ik wou, zoals ik voordien deed, en verweet elke kilo aan “de zwangerschap”. Ik starte mijn zwangerschap aan 50 kilo en eindigde met 20 kilo extra, oef!


Mijn bolle buik maakte plaats voor mijn klein lief ventje, maar ook voor een uitgelebberde ballon. Ondanks het vele smeren had ik striemen op mijn buik en bovenbenen. De donkere verticale streep die zich op mijn buik had gevormd tijdens de zwangerschap was nog steeds niet weg. Ik moet eerlijk zeggen dat mijn zelfvertrouwen even verlabberd was als mijn buik. Hoewel ik kon genieten van ons klein wondertje, kon ik mezelf niet in de spiegel aankijken. Het was moeilijk om kleding te vinden waar ik me goed in voelde. En ja, het bracht ook traantjes met zich mee.

Door mijn borstvoeding gingen de kilo’s in een snelvaart weer naar beneden. Gelukkig! Maar die buik werd niet strak. Ik bleef smeren, begon met sporten (ok, slechts enkele keren gaan inlineskaten zal geen verandering brengen) en deed buikspieroefeningen om terug naar mijn plat, strak buikje van voordien te bekomen. Onder 56 kilo ben ik tot nu toe nog niet geraakt en dat vind ik eigenlijk ook niet erg. Het is vooral mijn buik en huid die de wensen overlaat.

Nu zijn we 9 maanden later, mijn lichaam heeft weer een normalere omvang. De striemen zijn er nog een beetje en ik heb ook nog wat loshangende huid aan mijn buik. Sinds vorige maand startte ik met paaldansen en dit zet me ook weer aan om mijn bil-en buikspieren te blijven trainen. Stilletjes aan leg ik me neer bij dit “nieuwe” lichaam, tot ik er weer mee geconfronteerd word.

Het lichaam van voordien zal ik niet meer krijgen, maar waarom ook? Ik ben nu een moeder en die striemen zijn een herinnering aan de mooie tijd dat mijn zoon veilig bij mij was. Alleen bij mij. Waar hij groeide vanaf de eerste dag. Mijn lichaam heeft leven geschonken. Ik moet er trots op zijn. En als ik me nog eens slecht voel om mijn striemen en onstrakke buik, dan kijk ik naar dat lieveke dat langs me zit. Hij knuffelt zijn bumba, met bolle buik, en zijn grootste zorg is om op tijd eten te krijgen.


oie_transparent (1)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.